“Nagle zauważył, że coś się rusza na ścieżce.
Kilka kroków dalej dostrzegł, że to Kociak pochłonięty pogonią za jesiennymi liśćmi.
Kot szedł dalej, aż Kociak, choć był bardzo skupiony na wyjątkowo kapryśnej gałązce, zauważył go i zanurkował pod stertą liści.

• Cześć – powiedział z szerokim uśmiechem.- Co tu robisz?

• Mam przed sobą ważne zadanie – odrzekł Kot, nie zwalniając kroku.

• Masz oczy kogoś, kto czegoś szuka – powiedział Kociak, podskakując za nim, – Czy jesteś głodny? Czego szukasz?

• Nie sądzę, byś to zrozumiał – odparł Kot, który bardzo chciał kontynuować wędrówkę.

• Spróbuj! – optymistycznie zakrzyknął Kociak.- Jestem mądrzejszy, niż się wydaję!

• Bardzo przepraszam, może innym razem – odrzekł Kot.

• A gdzie są twoi przyjaciele? – nie ustępował Kociak.

• To nie jest wędrówka, do której trzeba mi przyjaciół – oznajmił Kot, a w jego głosie dało się wyczuć lekkie zniecierpliwienie. – Jestem całkiem zadowolony z mojego własnego towarzystwa.

• Ale przyjaciele działają jak magia! – powiedział Kociak. – Kiedy dzielisz się z przyjacielem czymś dobrym, w przedziwny sposób otrzymujesz więcej, niż gdybyś zachował to dla siebie. A jeśli coś jest nie tak, wystarczy, że powiesz o tym przyjacielowi, i od razu wszystko wydaje się lepsze, nawet jeśli on nie będzie wiedział, jak to naprawić.”

Kot, który nauczał zen. James Norbury

Zapraszam Cię do wspólnego bycia i dzielenia się. Do wspólnego milczenia i rozmowy. Do spotkania w akceptacji i życzliwości ze strony współtowarzyszy. Twoja obecność jest ważna. Wymieńmy się spojrzeniem, doświadczeniem, energią. Życzę nam, żeby wydarzało się to wokół ciepłego ognia zarówno pod dachem jak i w plenerze.  Niech dzieje się magia. 

Polecam śledzenie wydarzeń na FB, gdzie pojawiają się informację o zwoływanych przeze mnie kręgach.